Με την Εμανουέλ Ριβά,την οποία γνωρίσαμε στη “Χιροσίμα,αγάπη μου”,του Αλαίν Ρενέ,του 1959.Δηλ.μισόν αιώνα πριν, περίπου.(Τί;Μισόν αιώνα πριν;Τέλος πάντων…Εμείς,έτσι κι αλλοιώς,το είδαμε αργότερα.)
Ο χρόνος περνάει,αλλά η αγάπη μένει;
΄Ισως.Ας δούμε ολίγη Χιροσίμα ωστόσο,μήπως και συνέλθουμε κάπως…
Αναρτήθηκε στις Videos-Films
“Το πρόβλημα είναι το έλλειμα!Δεν είναι το μνημόνιο!
Το μνημόνιο είναι προϊόν της κρίσεως.
…Αισθάνομαι σαν τον χορό στην τραγωδία.Δηλαδή,το τρίτο μάτι,που στο βάθος ξέρει και αγωνιά για την πραγματική έκβαση των πραγμάτων…
…Γιατί τώρα είμαστε σε μια τραγωδία.Και η λύση δεν είναι αναγκαστικά ευχάριστη…Γιατί η ύβρις καμμιά φορά δεν ξεπλένεται με τίποτα.Και η ύβρις σε αυτή τη φάση είναι το ψέμμα…”
Αναρτήθηκε στις Η πολιτική στο περιθώριο
Αν ο Δικαιόπολις ζούσε σήμερα στην Αθήνα,θα αποφάσιζε να στείλει αντιπροσώπους στις Βρυξέλλες,για να υπογράψει ξεχωριστή δανειακή σύμβαση για τον ίδιο και την οικογένειά του αποκλειστικά;
Δεν ξέρω.Αυτό που μπορώ να πω ωστόσο είναι ότι,αν το έκανε,θα τον καταλάβαινα.
Αναρτήθηκε στις Διάφορα
“… Το δίλημμα σε σχέση με τη μοίρα μας λοιπόν, είναι ότι μπορούμε να ξεπεράσουμε, αυτή την ώρα που προσφέρουν οι εκλογές ένα τέτοιο αποτέλεσμα, αυτόν τον προαιώνιο διχασμό, επειδή και η πίεση είναι μεγάλη, και η συνέπεια αυτού του πράγματος έχει να κάνει ακριβώς με αυτή την πόλωση, Ευρώπη η Αφρική, και το λέω εν επιγνώσει των όρων που χρησιμοποιώ.
Γιατί για εμένα το πρόβλημα σε σχέση με την Ευρώπη έχει πολιτισμική σημασία.
Εάν βγούμε έξω απ την Ευρώπη, θα μείνουμε με τον κακό αρχαίο μας εαυτό, μένοντας μέσα στην Ευρώπη θα μείνουμε με τον καλλίτερο μας εαυτό, τον εαυτό που μπορεί να μας κάνει να κρατήσουμε από αυτό που είμαστε το καλλίτερο και να κερδίσουμε τα πράγματα ενός καινούργιου κόσμου. Στο μέτρο που αυτό δεν το λύνουμε, γιατί να υποθέσουμε ότι λύνεται το οικονομικό τώρα, αν μείνουμε ίδιοι όπως είμαστε, θα επαναληφθεί μεθαύριο, επομένως κάθε φορά είναι κρίσιμα τα πράγματα επειδή κάθε φορά είμαστε ίδιοι.
Δεν αλλάζουμε…”
Αναρτήθηκε στις Η πολιτική στο περιθώριο
Του Τάκη Θεοδωρόπουλου-Τα Νέα , 12-05-2012
“…Πόσες φορές οι αποφάσεις του λαού δεν έχουν αποδειχθεί λανθασμένες, από αρχαιοτάτων χρόνων που λένε; Να θυμίσω ότι η αλάνθαστη πλειοψηφία οδήγησε το 415 π.Χ. τους Αθηναίους στη Σικελία με αποτέλεσμα να καταστραφούν; Να θυμίσω ότι ένα λαϊκό δικαστήριο καταδίκασε τον Σωκράτη να πιει το κώνειο; Να θυμίσω ότι ο Ροβεσπιέρος την τρομοκρατία του την άσκησε ακολουθώντας τη θέληση του λαού; Να θυμίσω τις εκλογές που έδιωξαν τον Ελευθέριο Βενιζέλο και οδήγησαν στη Μικρασιατική Καταστροφή; Τις εκλογές στη Δημοκρατία της Βαϊμάρης που οδήγησαν τους Εθνικοσοσιαλιστές στην εξουσία;…”
Ολόκληρο το άρθρο:
Αναρτήθηκε στις Η πολιτική στο περιθώριο
Παρακολουθούμε τις τελευταίες μέρες,με κομμένη την ανάσα,ένα καινούριο θεατρικό δράμα που παίζεται καθημερινά στους δέκτες της τηλεόρασής μας,με τίτλο “Η άκαρπη εντολή”.Ενδιαφέρουσα σκηνοθεσία,γνωστοί πρωταγωνιστές,όλα συνηγορούν στη μεγιστοποίηση της απόλαυσης.Οι ταινίες τρόμου είναι εξάλλου της μόδας.
Με τη μόνη διαφορά ότι δεν πρόκειται για μυθοπλασία,αλλά για ριάλιτι.Δεν πρόκειται ούτε για τη “Νύχτα με τις μάσκες”, του εξαιρετικού Κάρπεντερ,ούτε για τον “Εφιάλτη στον δρόμο με τις λεύκες”.Πρόκειται για ένα καινούριο είδος,δυστυχώς όχι πολιτικής φαντασίας,αλλά πολιτικής πραγματικότητας.
Τι είναι όμως σε γενικές γραμμές αυτή η “΄Ακαρπη εντολή” και πώς εκτυλίσσεται;
Σε ένα πρώτο επίπεδο έχουμε τις διαδοχικές επισκέψεις των κομματικών αρχηγών στον πρόεδρο της δημοκρατίας. Είσοδοι, φλας, χαμόγελα εκατέρωθεν,αμοιβαίες διαπιστώσεις για την κρισιμότητα της κατάστασης,αναχωρήσεις.
Στη συνέχεια παρακολουθούμε εναγωνίως τις δηλώσεις των αρχηγών,που έλαβαν την εντολή,μήπως και,πίσω από τον όλο εθνική υπερηφάνια και τεράστιο αίσθημα ευθύνης μονόλογό τους,ανιχνεύσουμε τις πραγματικές τους προθέσεις.΄Ομως αυτοί παραμένοντας πιστοί στον ρόλο τους δεν μας ανοίγουν τα χαρτιά τους.Ο λόγος τους κυριαρχείται από μεταφορές, παρομοιώσεις,πολλά κοσμητικά επίθετα και άλλα καλολογικά στοιχεία.Η πρόθεσή τους είναι βέβαια παραπλανητική,ώστε το αίνιγμα να παραμείνει ανοιχτό μέχρι το τέλος και έτσι η αγωνία να κορυφωθεί.
Σε ένα τρίτο επίπεδο,στα βραδυνά πάνελ των καναλιών,έχουμε τον χορό των δημοσιογράφων,των στελεχών,των πολιτών, ο οποίος αναλύει,σχολιάζει,μας δίνει κάποιες ενδείξεις για την έκβαση του δράματος,αλλά και αυτός,όπως το συνηθίζει, παραμένει αμφιθυμικός και εντέλει σιβυλλικός.
Κατάκοποι από την ημερήσια παρακολούθηση του εν λόγω δράματος,πηγαίνουμε για ύπνο με βαριά καρδιά για να βυθιστούμε τελικά σε έναν ύπνο χωρίς όνειρα ή με όνειρα πολύ σκοτεινά,που καλύτερα να έλειπαν.
΄Ετσι περνάμε τις μέρες μας εδώ,στη μικρή μας πατρίδα.Βυθισμένοι στην ΄Υβρι,υπό τη σκιά του τιμωρού θεού της ελλάδας. Ελπίζουμε ακόμη σε κάποια κάθαρση;Δεν είναι σίγουρο αυτό.Κάποιοι ελπίζουν απλώς στην εκδίκηση,ακόμη και αν το τίμημα για αυτή την εκδίκηση θα είναι η καταστροφή.
Αναρτήθηκε στις Η πολιτική στο περιθώριο
Για τις ηρωϊκές στιγμές και τις διαψεύσεις.Από τη Λώρα.
(Τι τραγούδι ωστόσο…Σε ωθεί να ξαναπιστέψεις,έστω για μια στιγμή,έστω την τελευταία στιγμή…)
Αναρτήθηκε στις Μουσική-Musica-Musique
Αναρτήθηκε στις Διάφορα
“…après des années et des années de blessures,de ruptures,de brulûres…”
Αναρτήθηκε στις Η πολιτική στο περιθώριο
Αναρτήθηκε στις Η πολιτική στο περιθώριο
———————————————————————————————————————————————————————–
Σε αυτές τις εκλογές της απροσδιοριστίας,όπως λέει και ο ίδιος,τις εκλογές του πολιτικού κατακερματισμού,της επιδείνωσης του λαϊκισμού,του κίνδυνου ακυβερνησίας ,της ανόδου εθνικιστικών ή φασιστικών κομμάτων,ο Μάνος Ματσαγγάνης,υποψήφιος με τη ΔΗΜΑΡ στην Α΄Αθηνών,διατηρεί μια ορθολογική αριστερή σκέψη,στα πλαίσια μιας ευρωπαϊκής προοπτικής για την Ελλάδα.
(Αποσπάσματα από μια συζήτηση με τον Θανάση Γεωργακόπουλο.)
Η προσωπική του ιστοσελίδα:
Αναρτήθηκε στις Η πολιτική στο περιθώριο
Στο πρωτοσέλιδο της σημερινής Καθημερινής υπάρχει,σε κεντρική θέση,δημοσίευση, που συνοδεύει φωτογραφία από τη χθεσινή τηλεμαχία Ολάντ-Σαρκοζί.Αντιγράφουμε:
“Επίθεση Σαρκοζί κατά Παπανδρέου”
“Ονομαστική αναφορά στη διακυβέρνηση του Γιώργου Παπανδρέου ως παράδειγμα προς αποφυγήν έκανε ο Γάλλος πρόεδρος Νικολά Σαρκοζί στη χθεσινή, υψηλών τόνων, τηλεμαχία του με τον υποψήφιο των Σοσιαλιστών, Φρανσουά Ολάντ, ενόψει του δεύτερου γύρου των προεδρικών εκλογών. Υποστήριξε επίσης ότι «οι σοσιαλιστές κατέστρεψαν την Ευρώπη».” Σελ.7
Πηγαίνουμε στη σελ.7 και ψάχνουμε τη συνέχεια του άρθρου.Αντ’αυτού βρισκόμαστε σε ανυπόγραφο άρθρο που έχει τον τίλο:
“Σκληρή μάχη το ντιμπέιτ Σαρκοζί-Ολάντ”
Ματαίως αναζητούμε στο καινούριο άρθρο κάποια συνέχεια της αναφοράς του πρωτοσέλιδου.Τίποτα!Τι έγινε;Πρόκειται για παρεμβολή του γνωστού δαίμονος,που ταλαιπωρεί τους δημοσιογράφους;΄Η άρχισε και η “αντικειμενική” Καθημερινή να αλλοιθωρίζει επικίνδυνα προς τακτικές δημιουργίας εντυπώσεων,όπως είθισται στην προσφιλή μας πατρίδα και όχι μόνο;
Θα υπέγραφα μετά λύπης μου για το δεύτερο
Πώς έχουν ωστόσο τα πράγματα σχετικά με την αναφορά στην Ελλάδα στο χθεσινό ντιμπέιτ;
Πράγματι ο κ.Σαρκοζί μίλησε για την αποτυχημένη πολιτική του σοσιαλιστή Παπανδρέου στην Ελλάδα και μάλιστα προς επιβεβαίωση του ανωτέρω και χωρίς κανέναν ενδοιασμό,αναφέρθηκε στη μείωση των ελληνικών μισθών κατά 21%!…Τώρα αν ο κ. Σαρκοζί μαζί με τη κ.Μέρκελ ήταν αυτοί που καθόρισαν σε μεγάλο βαθμό τη δημοσιονομική προσαρμογή,που συμφωνήθηκε στην Ελλάδα και που οδήγησε και στην παραπάνω μείωση των μισθών,φαίνεται πως αυτό δεν απασχολεί τον κ.Σαρκοζί…
Υπήρξε ωστόσο απάντηση από τον Φρανσουά Ολάντ,την οποία η εφημερίδα μας αποκρύπτει επιμελώς.Ο Ολάντ λοιπόν είπε ότι ο κ. Παπανδρέου έκανε ό,τι μπόρεσε στην κατάσταση της κρίσης όπου βρέθηκε και εστίασε κυρίως στις ευθύνες της προηγούμενης “συντηρητικής” κυβέρνησης,βλ.κυβέρνησης Καραμανλή.
Αυτά εν ολίγοις.
Αναρτήθηκε στις Η πολιτική στο περιθώριο
“Ακόμη και τη στιγμή που γινόταν φανερό ότι το μεταπολιτευτικό μοντέλο (αυτό το μοντέλο της πολιτικής που παράγει ελλείμματα εξυπηρετώντας πελάτες) είχε πλέον φάει τα ψωμιά του, φέρνοντάς μας όλους στο χείλος του γκρεμού, η κυβέρνηση – αλλά εδώ που τα λέμε και η αντιπολίτευση και τα συνδικάτα και τα κανάλια κτλ., κτλ. – συνέχιζαν το ίδιο βιολί. Το μόνο, άλλωστε, βιολί που ξέρουν”
“Σήμερα, δύο σχεδόν χρόνια μετά, που τα πράγματα έχουν χειροτερέψει κι άλλο, βλέπουμε πού οδηγεί η προσκόλληση στο λαϊκισμό και στο πελατειακό σύστημα. Τα βάρη της κρίσης κατανέμονται άδικα. Η αναπόφευκτη λιτότητα πλήττει περισσότερο όσους έχουν λιγότερη ισχύ: τους φτωχούς, τους ανέργους, τους νέους”
“Ήταν όλα αυτά αναπόφευκτα; Και μπορεί να γίνει κάτι σήμερα;
Όχι, δεν ήταν αναπόφευκτα. Και ναι, μπορεί να γίνει κάτι σήμερα”
΄Ενα πολύ ενδιαφέρον άρθρο του Μάνου Ματσαγγάνη,που αμφισβητεί τη διαδεδομένη άποψη ότι το κοινωνικό κράτος υπήρξε θύμα της κρίσης,αντιθέτως υποστηρίζει ότι συνέβαλε και αυτό στην κρίση. “Ήταν και θύτης, όχι μόνο θύμα.”
Ολόκληρο το άρθρο από το περιοδικό “Μεταρρύθμιση”.
Αναρτήθηκε στις Η πολιτική στο περιθώριο
Εκπαιδευτήκαμε αρκετά χρόνια στην άρνηση των συλλογικοτήτων,ο καθένας για τους δικούς του λόγους.Από απογοήτευση, από ραθυμία,από ανάγκη προστασίας,ίσως.Δεν θέλαμε,”βαρυόμασταν”,ο καθένας ήθελε να ορίσει τη ζωή του με βάση τα προσωπικά του πιστεύω και τις προσωπικές του επιδιώξεις. ΄Ετσι η ενασχόληση με το συλλογικό,είτε κατέληγε συχνά σε μια καταθλιπτικού τύπου επιβεβαίωση της αρχικής απογοήτευσης,είτε περιοριζόταν στην κατανάλωση της φαρσοκωμωδίας του πολιτικού βίου…
Η κρίση ήρθε να ανατρέψει αυτή την κατάσταση.Ξαφνικά μεταβληθήκαμε,από άτομα,σε κατοίκους μιας χώρας σε κρίση.Το συνολικό, και όχι καταρχήν το συλλογικό, εισέβαλε,ισοπεδώνοντας το ατομικό.Και τα άτομα εκείνα που βρέθηκαν στο μάτι του κυκλώνα (ανεργία,μειώσεις μισθών και συντάξεων στα όρια της επιβίωσης),αντέδρασαν,μέσα από μια ατομική λογική, ως μέλη ενός αθροίσματος,όχι μιας κοινωνίας.”Μας κατέστρεψαν,μας εξαπάτησαν,μας ξεπούλησαν.Να τους τιμωρήσουμε,να τους καταστρέψουμε,να τους εκδικηθούμε…” Ποιοί, ποιούς; Εμείς,τους άλλους,τους ομοίους μας…
Είναι γεγονός πως έχουμε πάψει εδώ και καιρό να αναγνωρίζουμε την εικόνα μας στον παραμορφωτικό καθρέφτη, που οικοδομήσαμε σιγά-σιγά όλα αυτά τα χρόνια της λεγόμενης μεταπολίτευσης.Το σοκ,η απογοήτευση,ή η οργή δεν μας αφήνουν
να σκεφτούμε τίποτα άλλο.Δεν θέλουμε να σκεφτούμε τίποτα άλλο. Αρχέγονα συναισθήματα, από τα βάθη της ύπαρξής μας, μας επιβάλλονται,γίνονται κυρίαρχα,θολώνουν το μυαλό και την ψυχή.Κραυγάζουμε δεν μιλάμε,δεν μπορούμε να μιλήσουμε,δεν θέλουμε να μιλήσουμε.
Μια εβδομάδα πριν τις εκλογές,η ρητορική του μίσους,της καταστροφής συνεχίζεται.
Ο φασισμός,καλυμμένος κάτω από διαφορετικά πολιτικά προσωπεία, ξαναδείχνει το αποκρουστικό του πρόσωπο,πρώτη φορά τόσο μαζικά μετά τη Χούντα.Και η αριστερά,ακόμη μια φορά,είναι αδύναμη να τον αντιμετωπίσει,αν δεν του στρώνει κιόλας κόκκινο χαλί,μέσα από τη δική της υπόθαλψη της “λαϊκής οργής”.
Ο φασισμός λάτρευε πάντα τον θάνατο,την καταστροφή.Η ασθενική δημοκρατία επιχειρούσε πάντα να ψελλίσει,να αρθρώσει έναν λόγο για τη ζωή.
Δεν έχουμε άλλη επιλογή.Μόνο να προστατεύσουμε αυτή την ασθενική δημοκρατία.΄Οχι συμμετέχοντας άκριτα στα παιχνίδια της εξουσίας.Αλλά κρατώντας τη θέση μας ως πολίτες,που καταλαβαίνουν,που ελέγχουν,που αγωνίζονται για τη ζωή.
Αναρτήθηκε στις Η πολιτική στο περιθώριο
΄Ελεγα πάντα-όταν ήθελα να δικαιολογηθώ για κάτι-τι να κάνουμε,δεν γεννήθηκα στη Νέα Υόρκη,στη Λευκάδα γεννήθηκα… Μήπως έκανα λάθος;
(φωτο:από ανάρτηση της Κλεοπάτρας Δίγκα,Facebook)
Αναρτήθηκε στις Η άλλη όχθη
Οι νοτιάδες στα Κύθηρα (εννέα μποφόρ σήμερα) συνεχίζουν ακάθεκτοι,δημιουργώντας τεράστιους πίδακες νερού,τους αναφυσούς, που ξεπηδούν από θαλασσινές σπηλιές δίπλα στα βράχια.Γενικώς η κατάσταση είναι μαγευτική,αγριευτική και κάπως ανησυχητική.Θα περάσουμε άραγε απέναντι αύριο ή θα αποκλειστούμε για πάντα σε αυτόν τον επίγειο παράδεισο (!…), που είναι τα Κύθηρα;
Μια ήπια εκδοχή αναφυσού στον Αβλέμονα στην παρακάτω εικόνα.
Αναρτήθηκε στις Η άλλη όχθη
Διστάζει.Το σκέφτεται.Να αναστηθεί άραγε κι αυτή τη φορά ή όχι;
Κουράστηκε τόσους αιώνες να προσπαθεί να μεταδόσει το φως της αλήθειας και τα λοιπά σε όλους αυτούς εκεί έξω, που αδιαφορούν.
Μήπως θα πρέπει να προτιμήσει τον αιώνιο ύπνο αντί για την αιώνια ζωή;Θα το σκεφτεί…
Αναρτήθηκε στις Η άλλη όχθη
“…Επειδή το πρόβλημα δεν είναιμόνο οικονομικό αλλά είναι και εσωτερικά λειτουργικό στην κοινωνία μας και δεν υπάρχει κατανόηση, δεν υπάρχει θεσμική δύναμη να επιβάλει τον νόμο. Γιατί; Γιατί τα λεγόμενα μεγάλα κόμματα είναι ένοχα. Η ενοχή τούς στερεί τη θεσμική δυνατότητα να επιβάλουν το νόμο…”
“…Το πρόβλημα δεν είναι να καταστείλουμε τα πάθη μας. Είναι να αναλάβουμε τις αντιφάσεις μας. Αυτό το στοιχείο μπορούμε να κερδίσουμε σε έναπλαίσιο πολιτισμού πιο ώριμου που είναι η Ευρώπη. Πρέπει να αναλάβουμε τις αντιφάσεις μας…”
http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=452575&h1=true
Αναρτήθηκε στις Η πολιτική στο περιθώριο
Ακόμη μια ιστορία,με μέλισσα αυτή τη φορά την Isabella Rossellini,από τη σειρά,Green porno.Σεξ και θάνατος και άνοιξη είναι,θα περάσει…
Αναρτήθηκε στις Videos-Films
Οι περιπέτειες μιας υπναρούς μέλισσας…
(Ανακάλυψα τα Miniscules από ανάρτηση στο Facebook της Κλεοπάτρας Δίγκα:”Τα κάνουν μιά ομάδα νέων Γάλλων με πολύ χιούμορ τρυφερότητα και καλό γούστο σε όλα τα επίπεδα της παραγωγής -σεναριο,εικόνα, ήχο, μουσική.Προετοιμάζουν τα φυσικά γυρίσματα καθε άνοιξη, με πολύ προσοχή στο στήσιμο.Ότι καλύτερο για μικρά και μεγάλα παιδιά.”
Πανηγύρι!…Thanks,Cleo.)
Αναρτήθηκε στις Videos-Films
<
