Αναρτήθηκε από: mageo | 5 Ιανουαρίου 2010

Non ho l’ eta per amarti

Είναι δυνατόν να με αφορά η Eurovision του 64;
Και όμως…
Φαίνεται πως συμβαίνει.
΄Ημουν 13 χρονών το 64.Η Gigliola Cinquetti ήταν ένα από τα ινδάλματά μου.Γλυκειά,συγκρατημένη και εξόχως μελαγχολική.Το τέλειο!…
Η σχέση με την Ιταλία ήταν σχεδόν αναγκαστική,ζώντας σ’ ένα νησί του Ιονίου εκείνη την εποχή.’Ηταν οι απέναντι,η άλλη όχθη,η δυτική,η μυθική,που έφτανε σε μας μέσα από τα κύματα της θάλασας και του ραδιοφώνου.
Στην υπόλοιπη Ελλάδα,υπήρχε ο Θεοδωράκης,υπήρχε ο Χατζιδάκης,,υπήρχε ο Καζαντζίδης.
Στον υπόλοιπο κόσμο υπήρχε το ροκ!
Δεν είχα φθάσει ακόμη εκεί στα 13 μου.’Ομως οι Ιταλοί…Με αυτή την υπέροχη θλίψη…
Το ροκ θα το ανακάλυπτα αργότερα,με δυσκολία,όπως με δυσκολία ανακάλυψα τις Κυκλάδες.Τι σκληρό τοπίο κι αυτό…’ Ηλιος και βράχος.’ Ηλιος και βράχος.
Τίποτα δεν με είχε προετοιμάσει γι αυτό.Εγώ ζούσα σ’ένα χώρο υγρό,πράσινο και μπλε.Πώς να δεχτώ αυτή τη σκληρότητα,αυτή την καθαρότητα;
‘ Ετσι λοιπόν το 64 άκουγα την Jigliola Cinquetti,στο «Δεν έχω την ηλικία για να σε αγαπήσω»,ταυτιζόμουνα πλήρως και ήλπιζα σε καλύτερες μέρες…

Υ.Γ.Το πιο καταπληκτικό είναι ότι σήμερα,47 χρόνια μετά και χάρη στο διαδίκτυο βλέπω για πρώτη φορά με τι έμοιαζε η Gigliola εκείνη την εποχή.Κάτι μου θυμίζει…

Advertisements

Responses

  1. ΄Ετσι εξηγούνται όλα..Εμείς πάντως ακούγαμε Dylan.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: