Αναρτήθηκε από: mageo | 13 Ιανουαρίου 2010

Ο άντρας με το ποδήλατο

Το αντρικό ποδήλατο γλιστρά ήσυχα στον δρόμο.Εγώ,καθισμένη στο μπροστινό οριζόντιο σίδερο,πάνω σ’ένα μαξιλαράκι δεμένο πρόχειρα εκεί για την περίσταση,αισθάνομαι πίσω μου την παρουσία του ανδρός που το οδηγεί.Το στήθος του ακουμπάει σχεδόν στην πλάτη μου,το σώμα του πελώριο φτιάχνει γύρω μου ένα είδος προστατευτικής φωλιάς.Κάθε τόσο ακούω τη φωνή του να λέει :»τώρα».Κι εγώ τότε,όλο χαρά,χτυπάω το κουδουνάκι,που βρίσκεται στη δεξιά μεριά του τιμονιού,για να παραμερίσει ο διαβάτης  που συνεχίζει ανυποψίαστος το δρόμο του μπροστά μας.

bike

Σταματούσαμε πάντα σ’ένα καφενείο μέσα στα δέντρα.Τα δέντρα ήταν κάτι πελώρια πλατάνια,ίσως και μερικοί ευκάλυπτοι,με φυλλώματα τόσο πυκνά που δεν επέτρεπαν στο φως του ήλιου να περάσει.Εκεί,σ’αυτό το δροσερό και σκιερό μέρος,εκείνος,ο μεγάλος άντρας,με κερνούσε γλυκό του κουταλιού,κεράσι,νερατζάκι ή βύσσινο.Τη γλύκα του τη θυμάμαι ακόμα.

Θα πρέπει να ήμουν τεσσάρων-πέντε χρονών.Εκείνος ήταν μεγάλος.Τριάντα,σαράντα;Κάτι τέτοιο.Θα πρέπει να μιλούσαμε…Τι λέγαμε,δεν θυμάμαι.Αυτό που θυμάμαι είναι ότι δίπλα του αισθανόμουν μεγάλη,σχεδόν γυναίκα.Ήταν ο τρόπος που με κοίταζε που με έκανε να νοιώθω μεγάλη,αλλά ίσως και ο τρόπος που μου μιλούσε,που με άγγιζε,όμως γι αυτά δεν θυμάμαι τίποτα.Κενό απόλυτο,σκοτεινή τρύπα του νου.

bicycleconversation

Τι έγινε και αυτή η αίσθηση της γλύκας,της απόλυτης ασφάλειας,μετατράπηκε εν μιά νυκτί στον απόλυτο τρόμο,δεν το ξέρω.Αυτό που ωστόσο θυμάμαι,είναι ότι κάποια στιγμή αυτός ο γλυκύτατος άντρας μετατράπηκε σε ένα είδος σκοτεινού,τρομακτικού ιππότη,που κατοικούσε τα όνειρά μου και με έκανε να ξυπνάω ουρλιάζοντας και κάθιδρη τις νύχτες.Και για κάποιο,εξ ίσου ανεξιχνίαστο λόγο,ο ίδιος άντρας έγινε τη μέρα το επίκεντρο του περίγελου των παιδιών της γειτονιάς,ένα είδος τρελλού του χωριού.

Κάθε φορά που εμφανιζόταν στη γειτονιά, όπου ξεφαντώναμε είτε ως τρομεροί ιππότες,έτοιμοι να κατακτήσουμε τους άπιστους βαρβάρους,είτε ως τρομερές αμαζόνες ,έτοιμες να πολεμήσουμε μέχρις εσχάτων με τους άλλου τύπου βαρβάρους,εγκαταλείπαμε τα πάντα και στρεφόμασταν εναντίον του.Το σύνθημα το έδινε εκείνος που τον διέκρινε πρώτος και ήταν μια τρομερή κραυγή:»Ο Ταρναρόμ»!΄Ολοι τότε παγώναμε,ακινητοποιούμασταν και την επόμενη στιγμή τρέχαμε προς το μέρος του,διατηρώντας βέβαια πάντα και μια απόσταση ασφαλείας,ουρλιάζοντας ρυθμικά : «Σούρι-μούρι Ταρναρόμ…Σούρι-μούρι Ταρναρόμ…»

Εκείνος συμμετείχε.Ποιός ξέρει,ίσως στην  αρχή να το είδε σαν ένα αθώο παιχνίδι εκ μέρους μας και,επειδή αγαπούσε τα παιδιά – αυτό ήταν μάλλον σίγουρο και μάλιστα υποψιάζομαι ότι δεν ήμουν τελικά η μόνη που ανέβαζε στο ποδήλατό του και με άφηνε να χτυπάω το κουδουνάκι και με κέρναγε γλυκό του κουταλιού,όπως μέχρι τότε πίστευα η φαντασμένη – θέλησε να παίξει μαζί μας.΄Αρχισε λοιπόν να μας κυνηγάει.

Αυτό ήταν και το βασικό του λάθος.Γιατί,εμείς,σταθήκαμε ανελέητοι μαζί του.Του απεδόθη λοιπόν ο ρόλος του κακού λύκου της γειτονιάς και έκτοτε δεν χάναμε ευκαιρία να επιδείξουμε το θάρρος μας,να κατατροπώσουμε το κακό,να το καταστρέψουμε.Βέβαια,όλη αυτή η επίδειξη ανδρείας λάβαινε χώρα στο βαθμό που εκείνος ήταν μόνος και εμείς πλήθος.Και εγώ ζούσα με τον τρόμο της στιγμής που θα τον συναντούσα μόνη μου στον δρόμο…

kokkinoskoufitsa-2

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: