Αναρτήθηκε από: mageo | 8 Φεβρουαρίου 2010

Τα ζεστά μεσημέρια του καλοκαιριού

Τα ζεστά μεσημέρια του καλοκαιριού,όταν ο ύπνος δεν ερχόταν να μου δώσει κάτι από τη λήθη του,κλεισμένη στο σπίτι, υπό απαγόρευση οποιασδήποτε κίνησης ή έστω ψιθύρου,προσπαθούσα να ξεχαστώ αφηγούμενη στον εαυτό μου ιστορίες με μάγισσες και με νεράιδες,ξωτικά του δάσους και μικρά ανυποψίαστα κορίτσια που τριγυρνούσαν ανάμεσα στις ελιές και τα κυπαρίσια.
Υπνοβατώντας μέσα στη γλυκειά νάρκη του μεσημεριού,έψαχναν άλλοτε για πεταλούδες,άλλοτε για τζιτζίκια και άλλοτε πάλι για κάποιο απαγορευμένο καρπό,που μπορούσαν να γευθούν,αν είχαν το θάρρος να σκαρφαλώσουν με κίνδυνο της ζωής τους σε δέντρα δυσπρόσιτα,όπως θεόρατες συκιές ή πανύψηλες μουσμουλιές.

Βέβαια,όλες αυτές οι ιστορίες δεν ήταν αποκλειστικά δικής μου εμπνεύσεως,για την ακρίβεια μάλιστα ήταν ιστορίες που μου διηγόταν παλιότερα η μητέρα,με απώτερη πρόθεση να με πείσει ότι έπρεπε να κοιμηθώ ή,εν πάσει περιπτώσει,να μείνω στο κρεββάτι,προφυλαγμένη από τους κινδύνους του καλοκαιριάτικου μεσημεριού.
Γιατί τα μεσημέρια του καλοκαιριού ανήκαν στις νεράιδες.Μόνο αυτές μπορούσαν να κυκλοφορούν ελεύθερες στους κάμπους και στους αγρούς,αλλά και στα στενά σοκάκια της μικρής πόλης.΄Ηταν η δικιά τους ώρα και μάλιστα είχαν την τάση να γίνονται εξαιρετικά δυσάρεστες, όταν κάποιος,αμφισβητώντας αυτό το αποκλειστικό τους προνόμιο ή από ανάγκη,παραβίαζε τον χρόνο τους και εισέδυε στον νεραϊδοχώρο τους.

Ποτέ δεν κατάλαβα γιατί συνέβαιναν όλα αυτά,μην μπορώντας ωστόσο να κάνω και τίποτα άλλο,έμενα καθιστή στο κρεββάτι,περικυκλωμένη από τις κούκλες μου,τα σερβίτσια μου,τα πανάκια, τις κουβερτούλες και όλο τον απαραίτητο εξοπλισμό,μην κλείνοντας μάτι και συνεχίζοντας τις ιστορίες για νεράιδες,σε δικές μου βέβαια παραλλαγές.
Το βασικό θέμα και ο τελικός στόχος αυτών των παραλλαγών ήταν πάντα η κατατρόπωση των κακών νεράιδων από τα υποτιθέμενα απερίσκεπτα κορίτσια, τα οποία ωστόσο κάθε άλλο παρά απερίσκεπτα ήταν,αντιθέτως κατάστρωναν φοβερές στρατηγικές και απαραμίλλου σκληρότητας επιτελικά σχέδια για την επίτευξη του τελικού στόχου…

Advertisements

Responses

  1. Αχ, τι μου θύμησες! Η μεγαλύτερη καταπίεση της παιδικής μου ηλικίας – ο μεσημεριανός ύπνος…
    Και καλά όταν ήμουν στην Αθήνα, στο δωμάτιο με την αδερφή μου- έξω από το οπτικό και ακουστικό πεδίο της μαμάς. Όταν παραθερίζαμε όμως – στις Κυκλάδες της δεκαετίας του ’60 – αναγκαστικά συγκατοικούσαμε σε ένα δωμάτιο, οπότε η αίσθηση του εγκλωβισμού ήταν χειροπιαστή.
    Η πρώτη μου επαναστατική κίνηση;
    Στη Νάξο, καλοκαίρι του ’65 έβγαινα κρυφα από το δωμάτιο, και πήγαινα να βρω το γυιο του ξενοδόχου ο οποίος είχε :
    Αστείρευτο στοκ από «Μικρούς Σερίφηδες» (Τζιμ Άνταμς – το γενναίο Ελληνόπουλο, ο Τσιπιρίπο, το Ινδιανάκι, ο Πεπίτο, ο Μεξικάνος, και η αγαπημένη Ντιάνα. Multicultural το ανάγνωσμα! Του’δωσα και κατάλαβε!!
    Άλλη επαναστατική δραστηριότητα:
    Κυνηγούσαμε ακρίδες και σαύρες και τους κάναμε εγχειρήσεις ! Χωρίς καμιά τύψη!
    Florita

  2. Συγχαρητήρια στον Τρίτωνα
    Μελίττα


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: