Αναρτήθηκε από: mageo | 10 Απριλίου 2010

Το ΔΝΤ προ των πυλών : ένα προ-μεταπολιτευτικού τύπου δράμα ;

(Ελλάς,Πειναλέων και Ανεργίτσα)

Πριν δυο μήνες περίπου,χρησιμοποιώντας σε μια αποστροφή του λόγου τη φράση «Ποτέ μην τελειώσει η μεταπολίτευση»,πίστευα ότι είχαμε ακόμη χρόνο να σκεφτούμε και να αλλάξουμε κάποια πράγματα.Δυστυχώς έκανα λάθος.Ο χρόνος μας είχε τελειώσει.Αυτό έπρεπε να είχε γίνει δύο χρόνια πριν,δέκα χρόνια πρίν,τριάντα-έξι χρόνια πριν…
Πλέον είμαστε σε κατάσταση κατεπείγουσας ανάγκης,κατεπείγοντος χρέους,κατεπείγουσας επιβίωσης.’Οπως και το 67,η κατάσταση δεν σώζεται.Πρέπει να κάνουμε πίσω.

Θα μου πείτε, πώς τολμώ και συγκρίνω δύο τόσο ανόμοιες ιστορικές στιγμές,δύο τόσο ανόμοιες καταστάσεις;Το 67-αν μπορώ να μιλήσω γι αυτό,γιατί ήμουν παιδί τότε και δεν είχα προσωπική εμπειρία-υπήρχε ένα αδιέξοδο που εκφραζόταν με πολιτικούς όρους,υπήρχε μια πολιτική κρίση,υπήρχε μια πολιτική απειλή,η «σοσιαλιστικοποίηση» του πολιτεύματος,ο φόβος των δεξιών και των αμερικάνων για πιθανή «σοβιετικοποίηση»,ο «εθνοσωτήριος πατριωτισμός» κάποιων ελασσόνων στρατιωτικών,(και άλλα και άλλα) και το παιχνίδι παίχτηκε ,όπως παίχτηκε.

Σήμερα όμως;Σήμερα τα πράγματα φαίνεται να είναι τελείως διαφορετικά:η δημοκρατία θεωρητικά δεν κινδυνεύει,απλώς αυτό που μας συμβαίνει είναι ότι βρισκόμαστε στα πρόθυρα της χρεοκοπίας,η κρίση είναι οικονομική -και όχι πολιτική-αυτό που μας απειλεί δεν είναι οι στρατιωτικοί και οι αμερικάνοι αλλά οι…αγορές!
Κάτι,ομολογουμένως,πιο μεταφυσικό από την προηγούμενη απειλή.

Άρα πως τολμώ να συγκρίνω δύο τόσο ανόμοια πράγματα;’Ενας φίλος μου έλεγε:πρόσεχε,η χρεοκοπία δεν είναι χούντα!Σίγουρα δεν είναι.Παρ’όλα αυτά, εγώ τολμώ τη σύγκριση.Και η σύγκριση έγκειται σ’αυτό το τόσο καταπονημένο ζήτημα,το οποίο υποτίθεται εμείς,οι ‘Ελληνες, πρώτοι εγκαινιάσαμε,το ζήτημα της δημοκρατίας.
Φαίνεται απλό,όμως αν ήταν τόσο απλό, γιατί χρειάστηκαν κάποιες χιλιετίες ιστορικού χρόνου για να το συλλάβει ο άνθρωπος και να επιχειρήσει να το υλοποιήσει στη αρχαία Ελλάδα;
Συμπέρασμα:Δεν είναι τόσο απλό.

Διαπίστωση:Μετά την μεταπολίτευση,σε κατάσταση μέθης από τις νεοαποκτηθείσες δημοκρατικές ελευθερίες,κάναμε ότι περνούσε από το χέρι μας για να κακοποιήσουμε αυτή τη νεαρή δημοκρατία.Χρησιμοποιήσαμε τη δημοκρατία για να τη παρα-βιάσουμε μέχρι τέλους.Αυτό κάναμε.’Ολοι.Απλώς μερικοί,οι «κωλοέλληνες» κατά Σαββόπουλο,επέδειξαν ιδιαίτερο ζήλο,και πλούτισαν απ’αυτό.’Ομως όλοι συμβάλαμε,με τη δράση μας ή με την παθητικότητά μας,στον βιασμό της δημοκρατίας.
Αποτέλεσμα:η σημερινή κρίση,που ενδύεται-και έχει-τα χαρακτηριστικά της οικονομικής κρίσης,που είναι ωστόσο η ίδια παλιά πολιτική κρίση,από ιδρύσεως του ελληνικού κράτους.

Αν λειτουργούσαμε δημοκρατικά,δεν θα υπήρχαν «σειληνοί του κράτους» και οι «μελαμψές φυλές»,οι «»κοντοπόδαρες» θα είχαν αναγκαστεί να επιλέξουν κάτι άλλο.


Responses

  1. Δύο παρατηρήσεις μόνο: η Δημοκρατία είναι ήδη σοβαρότατα τραυματισμένη και αυτό που βιώνουμε στην ουσία του είναι η μεταλλαγμένη μορφή της αποτέλεσμα του θανάσιμου εναγκαλισμού της με δύο κατ’εξοχήν νοσηρά φαινόμενα: 1) την παντοδυναμία του ηλεκτρονικού τύπου, που εκ των πραγμάτων λειτουργεί πιά σαν η εμπροσθοφυλακή συντήρησης αλλά και ακαμψίας του συστήματος και 2) την μεσαιωνικής λογικής κυριάρχηση του πολιτικού συστήματος από κυρίαρχους δυναστικούς οίκους, που προνομιακά μοιράζονται, εναλλάσσοντας την μεταξύ τους, την εξουσία.Ειδικά αυτή η τελευταία νεοπλασία του δημοκρατικού μας συστήματος είναι εντελώς ιδιαίτερη και μοναδική στα ευρωπαϊκά πολιτικά χρονικά, κάτι που μας φέρνει στην…οπισθοφυλακή των δημοκρατικών θεσμών. Είναι ακριβώς αυτός ο ενδημικός πολιτικός πρωτογονισμός που κάνει την Ντόρα Μητσοτάκη να σηκώνει κεφάλι πέντε μόλις μήνες μετά την συντριπτική της ήττα. Όσο βλέπει ότι ο οίκος των Παπανδρέου μεσουρανεί πολιτικά(αν και καταστροφικά-αλλά τί σημασία έχει αυτό γι’αυτούς;) στο πολιτικό στερέωμα της Ελλάδας τόσο η φούρκα και το γινάτι μεταμορφώνεται σε επιθετική(ή μάλλον αντεπιθετική)πολιτική νεκρανάστασης του γοήτρου της οικογένειας. Βοηθάει σ’αυτό και η αλληλεγγύη του βασιλεύοντος δυναστικού οίκου των νεογλυξβούργων, του οίκου των Τσαντ-Παπανδρέου!

  2. Ο Άγγελος Εξάγγελος είναι νομίζω ο Ντομινίκ Καν και όχι η Βερονίκ..

  3. Αγαπητή Μαρθα, πολύ χαίρομαι που υπάρχουν αντιδράσεις στο κειμενό σου και καταλαβαίνω τη συγκριση που κάνεις με την περίοδο πρίν τη χουντα και τώρα. Αυτό που είναι κοινό είναι η απειλή. Ο εν γένει φόβος, γίνεται ο φόβος γιά τον άλλον. Αυτό είναι το αδύνατο σημείο της δημοκρατίας, ο φόβος καταργεί την δημοκρατία, η δημοκρατία δεν μπορεί να επιβληθεί, συμβαίνει. Αυτό που μπορεί να κουμαντάρει τον φόβο ειναι η δικαοσύνη, δηλαδή ο νόμος. Αντί λοιπόν να κλαίμε τη μοίρα μας ας ενδιαφερθούμε ίσως ποιό συγκεκριμένα δεν ξέρω πώς, ίσως εκεί να αρχίζει η δημοκρατία, ας σκεφτούμε.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: