Αναρτήθηκε από: mageo | 26 Απριλίου 2010

Μεταξύ κινδυνολογίας και καθησυχασμού

Το αδιέξοδο του πολιτικού λόγου,όπως τον γνωρίσαμε μέχρι σήμερα,εκφράζεται,μεταξύ των άλλων και με αυτή την αντιφατική αφήγηση,η οποία από τη μια επισημαίνει την πραγματικότητα και τους κινδύνους της -βλ.εν προκειμένω χρεοκοπία- και από την άλλη είναι έτοιμη να μας καθησυχάσει,δηλώνοντας ότι έχει βρει και τις λύσεις -βλ.ΔΝΤ.
Το ζήτημα κυρίως είναι στη μονοδιάστατη απεικόνιση της πραγματικότητας,που αποκρύπτει την αλήθεια,ως κάτι επικίνδυνο,ως κάτι που καλύτερα να αποσιωπάται.

Βέβαια,το ερώτημα είναι,αν μια πολιτική αρχή έχει άλλο τρόπος αφήγησης της πραγματικότητας.Δεν ξέρω.Αυτό που αντιλαμβάνομαι ωστόσο είναι ότι αυτός ο τρόπος δεν πείθει πλέον κανέναν.’Αρα,όπως θα λέγαμε και από την άποψη της επιστημολογίας,βρισκόμαστε μπροστά στην αναγκαιότητα ενός καινούριου «παραδείγματος»,επειδή το παλιό έχει εκπνεύσει προ πολλού.

‘Ενα από τα στοιχεία που με εντυπωσιάζει,ακούγοντας τα επιχειρήματα της σημερινής κυβέρνησης,την οποία εξακολουθώ να θεωρώ καλών προθέσεων(…),είναι η»πατερναλιστική» χροιά του λόγου της.Μου θυμίζει εν πολλοίς παραμύθια για μικρά παιδιά.Ο κόσμος κατοικείται από κακόβουλα πνεύματα,κινδύνους και τέρατα,
όμως αυτή,και μόνον αυτή,γνωρίζει πώς θα μας οδηγήσει με πλήρη ασφάλεια πίσω στην Ιθάκη.

Οι γονείς απέναντι στα (πολύ!) μικρά παιδιά καλούνται συχνά να λειτουργούν με αυτή τη λογική.Από τη μια να υπερτονίζουν τους κινδύνους της πραγματικότητας και από την άλλη να διαβεβαιώνουν ότι ,παρ’ όλα αυτά,εκείνοι γνωρίζουν τι πρέπει να γίνει,να έχουν πρόταση,να καθησυχάζουν.

Στην περίπτωση των μικρών παιδιών,μάλλον δεν γίνεται αλλοιώς,επειδή αυτά δεν έχουν ακόμη αναπτύξει τους μηχανισμούς εκείνους που είναι απαραίτητοι για να αντιληφθούν και να αντιμετωπίσουν την πραγματικότητα.Οπότε οι ενήλικες υποχρεώνονται συχνά να ακροβατούν μεταξύ «κινδυνολογίας» και «καθησυχασμού»,παρέχοντας σε μικρές δόσεις την αλήθεια.

Με τις κοινωνίες είναι άραγε το ίδιο;


Responses

  1. Μη μιλάς για σχοινί στο σπίτι του κρεμασμένου…
    Πάντως κάπως έτσι είναι το κόλπο.

  2. Θαυμάζω την ηπιότητα του λόγου σου.
    Δυστυχώς το κεφάλι μου βράζει.
    Τα λόγια μου δεν θέλουν να βγουν.
    Φοβούνται τους ήχους και το νόημά τους.
    Σωπαίνω λοιπόν. Αναγκαστικά.

  3. Θα ήθελα να συμπληρώσω ότι οι γονείς ποτέ δεν λένε στα παιδιά όλη την αλήθεια με το επιχείρημα ότι τα καϋμένα δεν θα καταλάβουν ή θα παρεξηγήσουν. Έτσι τα παδιά είναι υποχρεωμένα να συμπληρώσουν τα κενά με το δικό τους τρόπο. Αν μάλιστα αυτή η συμπλήρωση γίνει χωρίς στερεότυπα και προκαταλήψεις τότε αλλάζει το σκηνικό. Όλα ανατρέπονται και γίνονται τα μεγάλα ιστορικά άλματα (για τα παιδιά πάντοτε)

    • Μ’αρέσει η ιδέα σου,σύντροφε!..

  4. Συντροφοι, κατ΄αρχήν σας χαιρετώ.

    Θα ήθελα να ρωτήσω αν ξέρετε κάποιον που να λέει «ΟΛΗ» την αλήθεια; Πάντως εγώ δεν θα τον πίστευα, και θά έκανα ότι μπορούσα για να μήν τον συναντήσω στο δρόμο μου.
    Φαντάζεστε γονείς που λένε όλη την αλήθεια; τα παιδιά τους θα έπεφταν στο γκρεμό, θά ήταν το μόνο άνοιγμα γιά απόδραση.
    Oσο γιά την κυβέρνηση, το «ψέμμα» βρίσκεται ίσως στην ιδέα οτι μπορεί να δώσει την λύση από μόνη της. Ο κόσμος την πιστεύει η δεν την πιστεύει και έτσι απαλάσσεται από την δική του ευθύνη. Δεν ειναι μόνο οι άλλοι που μας παίρνουν γιά παιδιά, αλλά ίσως και εμείς οι ίδιοι.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: