Αναρτήθηκε από: mageo | 25 Αυγούστου 2010

Η Αρλέτα στη Λευκάδα:»Μόνο μην κλαις»

Από τη μία όχθη στην άλλη,τη δυτική αυτή τη φορά,νάμαι πάλι πίσω στο μητρικό νησί και στο πατρικό σπίτι.
Φαίνεται πως με τον καιρό το πολυτάραχο παρελθόν καταλαγιάζει και μπορεί κανείς να κινείται με μεγαλύτερη ησυχία εν μέσω αναμνήσεων,παλιών φίλων και τωρινής πραγματικότητας.
Μυρίζει κάτι από ωριμότητα αυτό…Ύποπτη ή καλοδεχούμενη; Πάντως συμβαίνει.Έστω και αν έχει αργήσει τόσο, που πλέον αυτή η άλλη κατάσταση,που αποκαλείται γήρας,μου κλείνει επίμονα το μάτι.
Χρειάζονται 60 χρόνια για να γίνει κανείς άνθρωπος,γράφει κάπου ο Μπαλζάκ,(αν δεν απατώμαι.)Δεν θα έλεγα ότι είναι και λίγα,αλλά αν στο τέλος της διαδρομής σου χαρίζεται ένα τέτοιο δώρο,τότε ίσως δεν έγιναν όλα επί ματαίω.Οριακά προλαβαίνω…

Με αυτές και άλλες σκέψεις πήγα εχθές ν’ ακούσω την Αρλέτα,στην Αρτηρία.Ο χρόνος και η ασθένεια έχουν αφήσει τα ίχνη τους στο σώμα της,αλλά η φωνή της και το πνεύμα της αντιστέκονται.Μόνο που η συγκίνηση κρύβεται επιμελώς σε έναν άγνωστο τόπο και εμφανίζεται εκ των υστέρων.Έστω…

Advertisements

Responses

  1. Μετά τις διακοπές γράφω για να δώσω στίγμα οτι θα παρακολουθώ το blog συστηματικά, όπως πριν.
    Οπως βλέπω εσύ δεν σταμάτησες.
    Θα τα πούμε λοιπόν.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: