Αναρτήθηκε από: mageo | 17 Νοεμβρίου 2012

Στη λήθη του Πολυτεχνείου

(Επαναλήψεις…Αναγκαστικά.Αναγκαστικές.Ένα χρόνο πριν που γράφτηκε αυτό το κείμενο, η επίκληση «Στη λήθη του Πολυτεχνείου» έκρυβε και την ελπίδα ότι,τελειώνοντας με κάποιες αδιέξοδες ιδεολογίες,θα μπορούσαμε να προχωρήσουμε σαν κοινωνία σε μια καλύτερη επίγνωση του εαυτού μας.Δυστυχώς ο χρόνος που πέρασε διέψευσε αυτές τις αχνές προσδοκίες.Και εγώ,για να θυμηθώ και έναν φίλο,αισθάνομαι ότι κάνω βήματα σημειωτόν σε έναν κόσμο που πηγαίνει ολοταχώς προς τα πίσω… )

Ακόμη μια επέτειος για το πολυτεχνείο.Στη μνήμη του πολυτεχνείου υποφέραμε όλα αυτά τα χρόνια.Υποφέραμε από τα κόμματα που πολύ γρήγορα θέλησαν και τα κατάφεραν να οικειοποιηθούν αυτή την εξέγερση,στο όνομα της δημοκρατίας,αποδίδοντας “τιμές” στους ήρωες,νεκρούς ή ζωντανούς.Υποφέραμε από το φοβερό παζάρι “ιδεών”, σουβλακίων και επαναστατικών γκάτζετς.Υποφέραμε βλέποντας την πόλη να καίγεται, να καταστρέφεται,να παραδίδεται άοπλη στην οργή,πραγματική ή επιβεβλημένη ιδεολογικά,κάποιων νεαρών που έχουν υιοθετήσει το πολυτεχνείο ως τελετουργικό βίαιης,”επαναστατικής” ενηλικίωσης…

Η συνεχής επίκληση της μνήμης,όλα αυτά τα χρόνια,μήπως στην πραγματικότητα έκρυβε ένα πάθος λήθης;Τι δεν μπορεί να ξεχάσει η κοινωνία μας και έτσι επικαλείται συνεχώς τη μνήμη ως άλλοθι;’Οτι απουσίαζε,ότι απείχε;΄Οτι δεν είχε καταλάβει;
Το ερώτημα ωστόσο είναι αν προσπάθησε ποτέ να καταλάβει.Και αν το πολυτεχνείο τη βοήθησε προς αυτή την κατεύθυνση.Δεν το νομίζω.Όλο αυτό το λατρευτικό τελετουργικό απέναντι σε ένα αντικείμενο εξιδανικευμένο,φετιχοποιημένο στο έπακρο και άρα νεκρό,τι εξυπηρέτησε όλα αυτά τα χρόνια,ει μη μόνο τη λήθη;’Ηταν τελικά μια τραυματική εμπειρία το πολυτεχνείο,που η κοινωνία μας προσπαθεί διακαώς να ξεχάσει,εξιδανικεύοντάς τη;

Τώρα που η μεταπολίτευση τελειώνει και που η λεγόμενη “γενιά του πολυτεχνείου” βάλλεται από πολλούς,ως υπεύθυνη για πολλά από τα δεινά μας,θέλω,με τη σειρά μου και εγώ, να τιμήσω τα παιδιά που συμμετείχαν στην εξέγερση του πολυτεχνείου του 73,αυτά τα ανώνυμα παιδιά,που κάποιες φορές πανικοβλήθηκαν,που δεν ήταν ήρωες,που ήταν απλώς παρόντες,όσο μπορούσαν.Που δεν θέλησαν να ανταλάξουν με κάτι άλλο εκείνη την εμπειρία,αλλά που σημαδεύτηκαν από αυτήν.Την εμπειρία μιας ενηλικίωσης,που δεν είχε να κάνει ούτε με μυθικούς ήρωες ούτε με αναπαραστάσεις εξεγέρσης.΄Ισως την εμπειρία ότι για λίγες ώρες,για λίγες μέρες είχαν την “υγιή” ψευδαίσθηση ότι κρατάνε την τύχη τους στα χέρια τους.Και ότι μπορούν,ενδεχομένως,κάπως να την επηρεάσουν,να την αλλάξουν.

Σε αυτά τα τότε παιδιά αφιερώνω το ποίημα του Σεφέρη,Αργοναύτες.Μαζί με την ευχή να ξεχάσουν,αν δεν το έχουν κάνει ήδη.Γιατί απέναντι στην παγωμένη μνήμη υπάρχει μια λήθη δημιουργική,αυτή που σου επιτρέπει να συνεχίσεις.


https://marthageorgiou.wordpress.com/2011/11/17/%CF

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: