Αναρτήθηκε από: mageo | 25 Μαρτίου 2013

Κύπρος

Και ενώ το χρυσοπράσινο φύλλο συνταράσσεται εν μέσω του πελάγους,οι πικρές αλήθειες δεν μπορούν πλέον να κρυφτούν…

Πετρουλάκης

Είχα πάει για πρώτη και μοναδική φορά στην Κύπρο τα Χριστούγεννα του 2004.Αυτό το ταξίδι ήταν μια συνάντηση με την αποξένωση.Την αποξένωση των ανθρώπων από την ιστορία τους,από τον εαυτό τους.Τίποτε δεν θύμιζε ότι βρισκόσουν σε ένα νησί μοιρασμένο ουσιαστικά στα δύο.Περίμενα να συναντήσω κάποιο ίχνος εκείνου του τραύματος,αλλά συνάντησα άρνηση,λήθη και μανιακού τύπου λατρεία του χρήματος,ως μόνης αξίας.Η Κύπρος είχε ξεχάσει,ήθελε να ξεχάσει.

Ο νότος κατειλημμένος από τεράστια ξενοδοχεία,τουρίστες,γουναράδικα και ρώσους.Όλα τα ξενοδοχεία διαφήμιζαν τις χλιδάτες παροχές τους με κυρίαρχη εκείνη των SPA.
SPA στη μαρτυρική Κύπρο;

Η Λευκωσία παραδομένη στα ακριβά μαγαζιά,στην πολυτέλεια,στην κατανάλωση και στην ανεμελιά.Δυο βήματα από την πράσινη γραμμή,τη γραμμή του Αττίλα.Αναρωτιόμουνα μήπως τελικά δεν υπάρχει άλλος τρόπος να αντιμετωπίσει κανείς κάτι που τον έχει πονέσει εκτός από αυτή την τεχνητή ευφορία,την κενή συναισθήματος.Όχι,δεν συνάντησα τη χαρά της ζωής στην Κύπρο.

Αναζητήσαμε καταφύγιο στη φύση και στον Σεφέρη.Στις Πλάτρες,όπου «τ’ αηδόνια δεν σε αφήνουνε να κοιμηθείς»,στα «περίχωρα της Κερύνειας»…
Πήραμε το αεροπλάνο της επιστροφής και εκεί συνειδητοποίησα πως δεν υπάρχει άλλος τρόπος διαφυγής από το νησί πέραν αυτού.Μπόρεσα να αισθανθώ επιτέλους κάτι,να αισθανθώ στη θέση τους,να νοιώσω αυτή την απομόνωση,αυτόν τον αποκλεισμό.Πώς είναι άραγε να έχεις ζήσει μια εισβολή και να ξέρεις ότι δεν έχεις κανέναν τρόπο διαφυγής;Το τραύμα ήταν τόσο μεγάλο που μόνο ο αποκλεισμός από τη μνήμη μπορούσε να το διαχειριστεί;

Σήμερα,βλέποντας τις εικόνες αυτών των ανθρώπων που δοκιμάζονται,που αγωνιούν,που ζούν όλη αυτή την κατάρρευση του μύθου ως μια νέα εισβολή,αγωνιώ μαζί τους,συμπάσχω.Και λυπάμαι που δεν μπορεί να είναι αλλοιώς.Λυπάμαι που ο τόπος όπου φυτρώνουν τα συναισθήματα είναι ακόμη μια φορά ο τόπος του πόνου,της καταστροφής.Και λυπάμαι και για την Ευρώπη.Την Ευρώπη της εκδίκησης και όχι της αλληλεγγύης,όπως γράφει ο Γιώργης Γιατρωμανωλάκης σε ένα άρθρο του στο Βήμα:

«…Λίγοι αμφιβάλλουν ότι η Κύπρος τιμωρείται αναίτια. Ομως λίγοι επίσης μπορούν να αρνηθούν ότι η επιβαλλόμενη τιμωρία (τουλάχιστον σύμφωνα με τα όσα ως τώρα γνωρίζουμε) υπερβαίνει κατά πολύ την αιτία της, γεγονός που μεταβάλλει αυτόματα τον (όποιο) σωφρονιστικό χαρακτήρα της ποινής σε πράξη εκδικητική. Η Ευρωπαϊκή Ενωση δεν έχει συσταθεί στο πρότυπο ενός άτεγκτου τιμωρού και εκδικητικού θεού στον οποίο επιτρέπεται να εκθεμελιώνει και να κατακαίει όποια πόλη κρίνει αμαρτωλή και ανυπάκουη…»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: