Αναρτήθηκε από: mageo | 25 Απριλίου 2013

Πολλές πατρίδες…

Λευκάδα τότε

Πόσες πατρίδες μπορεί να αντέξει ο άνθρωπος;Πόσες διαφορετικές οικειότητες;Πόσους τόπους,πόσες αναμνήσεις,πόσες πληγές,πόσες αλήθειες;Δεν ξέρω…
Το ερώτημα είναι ίσως γιατί δεν του αρκεί μία.Δεν του αρκεί!

Ανήσυχο πλάσμα ο άνθρωπος,αυτό το θαύμα της φύσης,καλείται να ζήσει μέχρι τέλους τη δυσκολία που προκύπτει από το προνόμιο,να είναι η τελική,η ανώτερη μορφή της εξέλιξης.
Ανώτερη με ποιά κριτήρια,θα μου πείτε,τώρα που αρχίζουμε να γνωρίζουμε καλύτερα τις άλλες μορφές ζωής αυτού του πλανήτη και που ξέρουμε επίσης ότι αυτό το «τελειότερο» πλάσμα απειλεί να καταστρέψει την ίδια τη φύτρα που το γέννησε,τελικά να αυτοκαταστραφεί.
Ωστόσο…Ωστόσο διαθέτει τον πιο αναπτυγμένο εγκέφαλο.Τη μεγαλύτερη δυνατότητα επεξεργασίας των συναισθημάτων.Άλλο αν αυτή η δυνατότητα εμπεριέχει και την πλήρη άρνηση των συναισθημάτων.

Αυτή είναι η περίεργη μοίρα του ανθρώπου.Να είναι δέσμιος της ελευθερίας του.

Να χρειάζεται κάθε φορά να διαπραγματεύεται,με τον εαυτό του και με τους άλλους,πόσο θέλει,πόσο αντέχει και πόσο μπορεί.Τι θέλει,τι αντέχει και τι μπορεί.
Δεν κινείται από αυτό το «σωτήριο» ένστικτο του ζώου,μόνο.Γιατί,για κάποιους άγνωστους λόγους,αυτό το ζώο-άνθρωπος έκανε κάποια στιγμή το άλμα και άρχισε να μιλάει.Έφτειαξε δηλαδή έναν πολύ περίπλοκο κώδικα αναπαράστασης της πραγματικότητας.Ξέφυγε μια και καλή λοιπόν από τη φυσική,τη βιολογική πραγματικότητα.
Ξέφυγε,βέβαια,εν μέρει.Ξέφυγε και δεν ξέφυγε.Ισχύουν και τα δύο.Κατοικεί αυτον τον ενδιάμεσο χώρο μεταξύ φύσης και κουλτούρας.Και αυτό το ανάμεσα είναι που του δίνει την ελευθερία και που παράλληλα τον δεσμεύει.

Και εγώ αισθάνομαι να έχω ξεφύγει ωστόσο.Εκεί που ήθελα να μιλήσω ,από την μακρινή Λευκάδα,για τη σύγχιση ή την ελευθερία που προκαλούν οι πολλές πατρίδες,βρέθηκα ξαφνικά να συνομιλώ με τα άλλα είδη του πλανήτη,με τα άλλα πλανητικά συστήματα του σύμπαντος,με το βαθύ μυστήριο των κυττάρων και του γενετικού κώδικα και δεν ξέρω και εγώ με τι άλλο…
Και αυτό γιατί πλέον παντού,παραμένουμε συνδεδεμένοι με αυτό που συμβαίνει αλλού.Με την τηλεόραση και το διαδίκτυο (προς το παρόν) δεν μπορούμε αυθορμήτως να είμαστε κάπου αλλού.Γιατί η επιθυμία είναι βέβαια να είμαστε παντού (να είμαστε θεοί-πανταχού παρόντες κλπ.).Η επιθυμία λοιπόν να είμαστε παντού βρίσκει αυτόν τον καιρό σύμμαχο την τεχνολογία και έτσι χάνουμε αυτό που κάποτε ήταν ταξίδι.Ή είμαστε σε ένα συνεχές ταξίδι,διαχρονικό και διατοπικό.

Τέλος πάντων…

Κρατάω από όλα αυτά τα αισθήματα και τις σκέψεις που μου γέννησε η Λευκάδα αυτή τη μαγική ανοιξιάτικη φύση,το φλογερό μωβ της ανθισμένης κουτσουπιάς,τη βεβαιότητα ότι αυτό δεν μου φτάνει και την υποψία ότι ο ενδιάμεσος χώρος του Γουίνικοτ αφορά την ίδια τη φύση του ανθρώπου.Αυτό το ενδιαμεσο λοιπόν,το ΑΝΑΜΕΣΑ,είναι κυρίαρχο!
Άρα,ανάμεσα στο ένστικτο του ζώου και στη φροϋδική ενόρμηση του ανθρώπου,ακόμη μένει να ανακαλύψουμε,να θεωρητικοποιήσουμε και να αντέξουμε κάτι άλλο.Πώς μπορούμε να παραμείνουμε άνθρωποι μια εποχή που καλούμαστα πλέον συγκεκριμμένα να ζήσουμε όχι μόνο ανάαμεσα στο ιδιωτικό και το δημόσιο,το μέσα και το έξω,το πραγματικό και το φαντασιωτικό,αλλά ΑΝΑΜΕΣΑ στην πραγματική και στη δυνητική πραγματικότητα.

Οι πολλές πατρίδες ξαφνικά εμφανίζονται ως ένα έλλασσον ζήτημα!…

Advertisements

Responses

  1. Από την άκρη έως την την αρχή Σύμπαντος ως την Λευκάδα είναι μικρότερη η απόσταση αριθμητικά από ότι τα κύτταρα του εγκεφάλου-οι νευρώνες. Κι απ΄τη Λευκάδα ως τα κύθηρα 2.1/2 ώρες μόλις.

  2. Αγαπητή mageo,

    Πολύ όμορφο το κείμενό σου, και σε στιγμές όπου η όποια πατρίδα, ιχ και δχ, είναι όρος υπό επερώτηση. Στο ερώτημα που θέτεις, εγώ πιστεύω ότι αυτό που καθιστά διαφορετική την ανθρώπινη πατρίδα, είναι το ότι πάντα εκεί υπάρχει ο άλλος, το αντικείμενο, αφού ο άλλος είναι αυτός που θα συνυπογράψει την ιδρυτική διακήρυξη της εσωτερικής μας επικράτειας. Η δυνητική πραγματικότητα, όπως το βλέπω, μπορεί να είναι ένα ενδιάμεσο βασίλειο, όπως έλεγε κι ο Φρόιντ, ή ένα καταφύγιο από τη δυναστευση του άλλου, εσχάτως και μέσω των παντοδυναμικών αυταπατών που χαρίζει η τεχνολογία. .

    • Αγαπητέ μ.γρηγορίου

      Διάβασα με πολύ ενδιαφέρον το σχόλιό σου πάνω στις «πολλές πατρίδες».Το βασικό ερώτημα ωστόσο για μένα είναι αν είναι δυνατόν να κατοικήσει κανείς ενδιάμεσους χώρους,αν υπάρχει τόπος γι αυτό το ανάμεσα ή πρόκειται για μια ακόμη ουτοπία.
      Και μήπως τελικά μια προσήλωση στο ανάμεσα επιχειρεί να καλύψει τον φόβο του πουθενά…

      • Αγαπητή mageo, μεγάλο ζήτημα θέτεις. Μου είχε κάνει μεγάλη εντύπωση μια ταινία για την Εντιθ Πιαφ, la vie en rose, ίσως την έχεις δει. Μόνο πάνω στο σανίδι, τραγουδώντας (ενδιάμεσος χώρος) μπορούσε να υπάρχει αυτό το απίστευτα τραυματισμένο πλάσμα. Παραπέρα ήταν ο φόβος του πουθενά.

  3. mageo χρόνια πολλά, από το «ανάμεσα» των σχολίων.

    • Ευχαριστώ πολύ.Χαιρετισμούς από τα Κύθηρα,από ένα εδώ χωρίς ανάμεσα.Επιτέλους!…


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: