Αναρτήθηκε από: mageo | 12 Νοεμβρίου 2013

Ταξίδι στην επίπεδη χώρα του Ζακ Μπρελ (που είναι και λίγο δική μου).

Μπορεί η νοσταλγία να είναι συνεχής;Και να αφορά όλους τους τόπους,όλες τις στιγμές που έχουμε ζήσει,αλλά και αυτές που θα θέλαμε να ζήσουμε ή πιστεύουμε ότι έχουμε ζήσει;
Ίσως.Το πιο περίεργο στην όλη υπόθεση είναι αυτό το συναίσθημα που δημιουργείται εκ των υστέρων.Ένα συναίσθημα που δεν αφορά ποτέ το παρόν.Αφορά πάντα ένα τότε και ένα αλλού.

Και παρά τις συνεχείς προτροπές,που όλο και πληθαίνουν,για την «τεράστια» σημασία του παρόντος, εμείς συνεχίζουμε να αποζητάμε κάτι άλλο,κάτι που ζήσαμε ή πιστέψαμε ότι ζήσαμε.
Αδιόρθωτοι νοσταλγοί χαμένων παραδείσων,για τους οποίους τίποτα δεν μας μεταπείθει,ούτε καν η συνείδηση της απουσίας τους.

Advertisements

Responses

  1. Γωγώ, πώς είναι δυνατον να αντέζεις το «εδώ και τώρα» χωρίς το «αλλού κι αλλοιώς» ;
    Θυμάμαι μία από τις πρώτες διαφημήσεις του «radio Nostalgie» όπου έλεγε:
    «Sans nostalgie il n’y a pas de future».
    Την βίσκω εξαιρετική!!!!
    Θές να το ξαναβρείς και βέβαια δεν το βρίσκεις αλλά βρίσκεις κάτι άλλο.
    Φιλιά

    • Πράγματι,δεν είναι δυνατόν.Αλλά,καμμιά φορά η νοσταλγία γίνεται κυρίαρχη και τότε πάλι διακυβεύεται ένα μέλλον.Βέβαια η νοσταλγία δεν ταυτίζεται με τη μελαγχολία αλλά ούτε και με την επιθυμία.Ανήκει σε ένα δικό της σύμπαν,πολύπλοκο και αντιφατικό,δύσκολα προσδιορίσιμο μάλλον.Εμείς πάντως συνεχίζουμε ως νοσταλγοί και ό,τι ήθελε προκύψει…
      Σε φιλώ πολύ και σε ευχαριστώ για το σχόλιο.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

w

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: