Αναρτήθηκε από: mageo | 18 Αυγούστου 2015

Κάτω από το Καστράκι, στον Αυλαίμονα

Κύθηρα,16-08-2015 004

Οι αναπάντεχες συναντήσεις στον βυθό των Κυθήρων παραμένουν μια βεβαιότητα κάθε καλοκαίρι.Και είναι αυτές που δίνουν τον τόνο της συνέχειας.

Χθες συνάντησα μια χελώνα να κολυμπάει αμέριμνα,κάτω από το Καστράκι.Κυττάζοντας καλύτερα βλέπω ότι της λείπει το δεξί της μπρος πόδι.Κομμένο σύρριζα,από κάποια προπέλα μάλλον.
Η πληγή είχε θρέψει,αλλά το σημάδι του ακρωτηριασμού είχε κάτι το απόκοσμο.Στογγυλό και σταχτί,ολοκληρωμένο!

Και ήταν αυτή η ουλή,αυτή η απουσία που την καθιστούσε αυτόματα σχεδόν ανθρώπινη.

Πώς τα κατάφερε άραγε η χελωνίτσα να επιβιώσει,πώς αντιμετώπισε τον φρικτό πόνο,τι να αισθάνθηκε;Έχει άραγε κι αυτή κάποιες φορές την ψευδαίσθηση του ελλείποντος μέλους;Πώς να την παρηγορήσω;

Η ίδια δεν φαινόταν να νοιάζεται και τόσο,έχοντας μάλλον ολοκληρώσει τη διαδικασία του πένθους (…)Τα κατάφερνε μια χαρά η γενναία χελώνα.Κολυμπούσε με χάρη,έκανε τις φιγούρες της και συνέχιζε απτόητη.

Κολύμπησα για λίγο μαζί της και μετά αποχαιρετιστήκαμε.Η ίδια τράβηξε προς τα βαθιά.Και εγώ έμεινα πίσω,να σκέφτομαι αυτό το αναπόφευκτο του αποχωρισμού…

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: