Αναρτήθηκε από: mageo | 16 Νοεμβρίου 2019

Πόπη Βουτσινά : Η απόδοση του νοήματος του Πολυτεχνείου στη Μεταπολίτευση /Περιοδικό «Κάπα»,13/11/87

ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ 3

Είκοσι χρόνια από τον θάνατο της Πόπης Βουτσινά, τριάντα χρόνια από την πτώση του τείχους,σαράντα έξι χρόνια από το Πολυτεχνείο. Οι αριθμοί ενδεικτικοί του χρόνου που περνάει. Ή μήπως όχι;
Φαίνεται πως για κάποιους ο χρόνος έχει παγώσει σε μια επανάληψη των ίδιων ιδεολογικών απολιθωμάτων, είτε πρόκειται για σταλινικά απολιθώματα είτε για λατρευτικά της βίας μορφώματα. Και η Ελλάδα, ακόμη μια φορά σε ένα δίλημμα: θα ενθαρρύνει τη συνέχεια των τελετουργιών του θανάτου ή θα επιλέξει διαδικασίες ζωής;

Το κείμενό της Πόπης Βουτσινά για το Πολυτεχνείο, που δημοσιεύτηκε στο περιοδικό «Κάπα»,στις 13/11/87 και αναδημοσιεύτηκε στο βιβλίο «΄Ονειρο ήταν…»των Βαγγέλη Αγγελή και Ολύμπιου Δαφέρμου, εκδ. Γαβριηλίδη,2003, (απ’ όπου και αντιγράφουμε) διατηρεί όλη τη ενάργεια και τη φρεσκάδα ενός ανυπότακτου πνεύματος, που σκεφτόταν και αισθανόταν πριν από τον καιρό του. Και έτσι μπορεί να φωτίσει το σήμερα.

Η απόδοση του νοήματος του Πολυτεχνείου στη Μεταπολίτευση

ΠΟΠΗ ΒΟΥΤΣΙΝΑ

(…) Οι εκ των υστέρων τοποθετήσεις, οι οποίες παρουσιάζουν τέτοια γεγονότα ως προϊόντα πολύ προγραμματισμένων κινήσεων και έγκαιρων προγνώσεων, έχουν σκοπό να εδραιώσουν τις γραφειοκρατίες, να τους δώσουν κύρος και να καταδείξουν την αναγκαιότητά τους. Σχετικά καταθέτω και τούτη τη μαρτυρία : Δύο άτομα, για τα οποία πολύ αργότερα – κοντά στο Πολυτεχνείο, και τότε ο μήνας ήταν χρόνια – έμαθα ότι ανήκαν σε κάποιες παράνομες οργανώσεις, ούτε τότε ούτε κι αργότερα συμμετείχαν στις κινήσεις και στο Κίνημά μας για να μην εκθέσουν σε κίνδυνο την οργάνωσή τους, που τρέχα γύρευε τι μεγαλύτερους στόχους είχε –ίσως και να καταλάβει την εξουσία! (…)

Πρόθεσή μας τότε ήταν, νομίζω, ν’ αλλάξουμε τον κόσμο, παρ’ όλο που στη δράση μας έμπαιναν και η έννοια της τακτικής και ρεφορμιστικές πρακτικές (ακόμα και για τα τότε μέτρα ,όπως οι δίκες για παράδειγμα).Είχαμε όμως θολή ιδέα τόσο για τον κόσμο όσο και για τους εαυτούς μας, και αντικειμενικούς περιορισμούς πολύ σοβαρούς. Δεν καταφέραμε να εκφράσουμε ρητά την ιστορική διάσταση εκείνων των προθέσεων. Ένα θετικό κρατούμενο από εκείνη τη φάση είναι η ανοιχτή συνεργασία στάσεων πιο εριστικών και ανατρεπτικών με στάσεις πιο μετριοπαθείς και συγκρατημένες. Αυτή είναι η διαθεσιμότητα και η μεγαλοψυχία των ανθρώπων που αγωνίζονται πραγματικά για κάτι που αισθάνονται, μέσα σε μια διαδικασία αλλαγής των πάντων. ΄Υστερα ήρθε η μοχθηρία της ιδεολογίας – και η ηλιθιότητα.

Το μεγαλύτερο δεινό που φέρνει η Δικτατορία, σοβαρότερο απ’ όλα τ’ άλλα βάσανα και τους εξευτελισμούς, είναι η καθυστέρηση και η γενική καθήλωση που επιβάλλει στην κοινωνία.
΄Υστερα απ’ όλα αυτά, στα πανεπιστήμια μπουκάρισε η αριστερή γραφειοκρατική πολιτική, οι ιεραρχικές οργανώσεις, οι λενινιστικές αντιλήψεις για τον ρόλο των γραφειοκρατών και των διανοούμενων (ακριβώς τη στιγμή που αντικειμενικά τον έχαναν!) και ξύπνησε το σταλινικό αντανακλαστικό της ελληνικής Αριστεράς. Με τις παλιννοστήσεις από το εξωτερικό ήρθαν και προσφέρθηκαν στους κάφρους σταλινικές και μαοϊκές «ιδέες»,που η Ευρώπη τις είχε ξεράσει από καιρό.

΄Αρχισε το κόψιμο και το ράψιμο. Η διόρθωση των γεγονότων. Ο στόχος ήταν όλα να καταλήγουν στις αιώνιες «βασικές θέσεις» που έχει προτείνει η γραφειοκρατική παραποίηση της ιστορίας από τον καιρό του Νώε. ΄Ο,τι περίσσευε πετιόταν. Διατυπωνόταν με τρόπο, κάθε φορά φτωχότερο, αλλά πιο σύμφωνο με τη Βουλγάτα του σταλινισμού, αυτό που συνέβη μέσα σ’ ένα κλίμα λαϊκισμού που διαρκώς φούντωνε.
Το χθεσινό πάθος εξυπηρετούσε τώρα τη οργανωσούλα. Η ψεύτικη συνείδηση οργανωνόταν καλά. ΄Εννοιες και ιδέες που πρώτα είχαν κάποιο περιεχόμενο, τώρα θεωρούνταν «ξεπερασμένοι συναισθηματισμοί» που δεν κατανοούσαν τις πιο λεπτές αναγκαιότητες για την προετοιμασία της «επανάστασης».Την αντίληψη που τις κατανοούσε αυτές τις λεπτές αναγκαιότητες και γι’ αυτό είπε ψέματα ,καταπίεσε, κατέπνιξε πραγματικότητες, φενάκισε συνειδήσεις, εγκατέστησε σχέσεις μιας προκατακλυσμιαίας ανισότητας κι εμπόδισε κάθε ουσιαστική επεξεργασία των ιδεών και της εμπειρίας, την έχουμε χεσμένη. Η αναποτελεσματικότητα αυτών που την εξέφραζαν – κι αφού έκαναν τα πάντα σαν γριές πουτάνες – έχει θαμπώσει πρώτα πρώτα τους ίδιους. Βέβαια, η πείρα ως τώρα λέει ότι οι γραφειοκράτες χάνουν μόνο προσωρινά και μόνο σχετικά, αλλά χρειάζεται να έχουμε και λίγο κουράγιο.

Σήμερα τα ζητήματα και τα προβλήματα έχουν διατυπωθεί καλύτερα – έστω και αν οι φενακιστές των συνειδήσεων αλλάζουν κι εκείνοι λεοντή. Στάσεις και ιδέες, όπως η αυτονομία, η αντιιεραρχική οργάνωση, η ολόπλευρη κριτική, η κριτική υποκειμένων, οι θεωρητικές επεξεργασίες, το φτύσιμο του φετιχισμού των όπλων και του ταυτόχρονου κομφορμισμού (γιατί αυτά πάνε μαζί),τα εργατικά συμβούλια, η αυτοδιαχείριση, οι εκλεγμένοι και ανακλητοί αντιπρόσωποι, η άσκηση ενός αντισυμβατικού τρόπου ζωής, έχουν αποκτήσει και στη χώρα μας κάποια υπόσταση. Τώρα που φάνηκε πια πως ο δρόμος για την αλλαγή της ζωής δεν είναι η παρακαμπτήρια των περιληπτικών γραφειοκρατικών οδηγιών και πως τον ανοίγουν και τον διανύουν υποκείμενα, δεν μας λέει τίποτα όποιος μας πει πως οι απόψεις αυτές παραμένουν μειοψηφία.

Ορισμένες στιγμές ή πλευρές εκείνου του Κινήματος, που τα είχε λίγο χαμένα (γι’ αυτό και έφαγαν από τις σάρκες του οι πιο αντίθετες θεωρήσεις),αλλά πότε πότε τα ήθελε κι όλα, με συγκινούν πάντα. Γιατί είναι η προσωπική μου μύηση στην ιστορία.


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Google

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Kατηγορίες

Αρέσει σε %d bloggers: